چرا مجبور شده اند بنزین را جیره بندی كنند / مقصر كیست ؟ پیامدها كدامست ؟

جمهوری اسلامی ادعا می كند مصرف بنزین در ایران بیش از كشورهای دیگر جهان است و با همین استدلال نیز " اختصاص صرفا 6 میلیارد دلار در سال فقط به واردات بنزین را " كمر شكن دانسته  و می گوید دولت دیگر توانایی پرداخت این یارانه ها را ندارد ، در نتیجه باید بنزین را سهمیه بندی كرده و یارانه ها را حذف كند . با این حساب باید پرسید چرا ایرانیان بیشترین مصرف بنزین در جهان را دارند . چه كسی مقصر است و چه كسی باید هزینه آن را پرداخت كند ؟

مصرف بیش از اندازه بنزین در ایران بنا به دلایل زیر است :

1 _ خودروهای پر مصرف : بسیاری از خودروهای موجود در ایران بخاطر " كیفیت بسیار پایین ساخت " از پرمصرف ترین خودروهای جهان هستند ، به طور مثال متوسط مصرف خودروهای سواری ایران در حدود 9 تا چهارده لیتر ( در هر صد كیلومتر ) است كه در بسیاری از كشورهای جهان این میزان بین 4 تا 8 لیتر است . بنابراین مصرف بنزین در ایران قاعدتا یك و نیم برابر مصرف جهان است ، با این حساب در حالیكه انحصار تولید و حتی واردات خودرو در اختیار نهادهای حكومتی است باید پرسید چه كسی مسئول مصرف بیش از حد این خودروها است ؟

2 _ ترافیك : ترافیك یكی از اساسی ترین عوامل افزایش مصرف بنزین است ، بسیاری از مسیرهایی كه در ایران و خصوصا در شهرها و خصوصا در تهران باید فرضا در نیم ساعت پیموده شوند در یك ساعت و چه بسا بیشتر پیموده می شوند . لذا بسیاری از مصرف بنزین در ایران نه به بخاطر پیمودن مسیر بلكه به علت ماندن در پشت ترافیك است . شایان ذكر است مسئول ترافیك ، شهرسازی ، اصلاح معابر ، ساخت اتوبانها و خیابانهای جدید که بشدت زیر استانداردهای بین المللی هستند زیر نهادهای وابسته به نظام هستند كه برنامه ریزی و پیش بینی لازم در طول زمان را انجام نداده اند در نتیجه بسیاری از بنزین مصرفی در پشت ترافیك و به علت عدم کفایت مسئولین جمهوری اسلامی بیهوده می سوزد .

3 _ قاچاق بنزین : قاچاق بنزین نیز یكی دیگر از دلایل مصرف بالای بنزین در ایران و به طبع آن سهمیه بندی و گرانی آن است ، بسیاری از افراد فقیر در مناطق مرزی ایران كه هیچ منبع درآمد مناسبی ندارند به صورت محدود دست به قاچاق بنزین به كشورهایی چون عراق ، تركیه و . . . می زنند كه طبق گفته وزیر نفت این مقدار در مقابل قاچاق مافیای بنزین ( مافیای وابسته به نظام ) بسیار ناچیز است . گفتنی است وظیفه جلوگیری از قاچاق بنزین نه مردم بلکه به عهده دولت و نظام جمهوری اسلامی است .

4 _ خودرو های فرسوده : خودروهای فرسوده و از رده خارج " كه عمری بیش از سی سال دارند " بنزین بسیار زیادی مصرف می كنند در نتیجه مصرف بنزین در ایران را بسیار بالا برده و هزینه زیادی را بر روی دوش دولت می گذارند . وظیفه از رده خارج كردن خودروهای فرسوده نه به عهده مردم بلکه به عهده دولت است اما دولت در این زمینه بسیار ضعیف عمل كرده و تا كنون كمتر از 150 هزار خودرو را از رده خارج كرده است . این تعداد بسیار كمتر از تعداد برنامه ریزی شده است و علت آن ناكارآمدی و عدم تخصیص یارانه از طرف دولت به مالكان خودروهای فرسوده است .

5 _ گازسوز كردن خودروها : جمهوری اسلامی بر روی ذخایر بسیار عظیم گاز خوابیده است به صورتی كه بسیاری از این ذخایر گازی بی هیچ مصرفی در سر چاه های گاز می سوزد ، در ایران بیش از ده سال است كه قرار است خودروها بجای بنزین گاز بسوزانند ، اما این طرح به خاطر مافیاء " واردات بنزین " ( به گفته رئیس بخش فراورده های نفتی كه منظورش مهدی رفسنجانی بوده ) در طول این زمان هیچ پیشرفت مناسبی نداشته بطوری كه تاكنون تنها 280 جایگاه گاز در كشور ساخته شده است . " گاز در سر چاهها بیهوده می سوزد و خودروهای مختلف برای گاز سوز شدن می باید بیش از چند ماه به دلایل بسیار ابتدایی به انتظار بمانند . طبیعی است اگر دولت به موقع خودروها را گازسوز می كرد امروز دیگر این همه بنزین و این همه نیاز به خرید آن وجود نداشت . "

6 _ نساختن پالایشگاه : ایران سومین ذخایر نفتی جهان را داراست با این همه نفت خام را می فروشد و بنزین وارد می كند ، بودجه تخصیص یافته برای واردات بنزین حدود شش میلیارد دلار در سال است كه اگر ایران در سالهای گذشته در زمینه ساخت پالایشگاه اقدامات مناسب را بعمل می اورد دیگر امروز نیاز به خرید این حجم گسترده از بنزین را نداشتیم . شایان ذکر است دولت و شورای نگهبان ( بخوانید مافیای واردات بنزین ) در سالهای گذشته اگر چه خود تمایلی به ساخت پالایشگاه نداشتند اما اجازه ساخت آن را نیز به بخش خصوصی ندادند .

7 _ حمل و نقل عمومی نا مناسب : در ایران استفاده از وسائل نقلیه عمومی اعم از اتوبوس ، مترو ، تاكسی و . . . چنان طاغت فرساست كه آرزوی تمامی شهروندان داشتن خودرو شخصی برای فرار از این وسائل نقلیه است . اتوبوس ها ، مینی بوسها ، متروها ، تاكسی ها و . . . گاها چنان شلوغ هستند كه سفر با آنها خارج از توان بسیاری از شهروندان است . بی نظمی در ارائه خدمات و ناكافی بودن آن یا گران بودن آنها از جمله موارد دیگریست كه بسیاری از ایرانیها ترجیح می دهند بجای استفاده از وسائل عمومی از وسائل شخصی استفاده كنند كه نتیجه ان مصرف بیشتر بنزین است . با این حساب  باید پرسید چه كسی مسئول سازمان دهی وسائل نقلیه عمومی در ایران است ؟ مردم یا مسئولین جمهوری اسلامی ؟

در موارد ذكر شده بالا چنانچه می بینید مقصر مصرف بیش از حد بنزین نه مردم ایران بلكه مسئولین جمهوری اسلامی هستند با این حساب باید پرسید چرا باید هزینه ناكارآمدی و بی لیاقتی مسئولان جمهوری اسلامی را مردم پرداخت كنند ؟ آیا اگر دولت وظایف خود را به انجام می رسانید امروز چنین وضعیتی پیش می آمد ؟

مردم در 24 ساعت گذشته بیش از دهها جایگاه توزیع بنزین در سرتاسر ایران را به آتش كشیده اند و از این اقدام به شدت خشمگین هستند ؟ سهمیه بندی بنزین و گرانی آن می تواند منجر به بیكاری صدها هزار نفر از شهروندانی گردد كه با مسافر كشی و حمل و نقل امرار و معاش می كنند . افزایش قیمت بنزین همچنین می تواند منجر به افزایش هزینه كرایه و حمل و نقل و بصورت زنجیره وار به گرانی تمامی كالاها و خدمات گردد كه پیامد آن تورم بی سابقه ، " تضاد طبقاتی بیشتر " و فقر و فلج اقتصادی است كه اولین قربانیان آن اقشار ضعیف جامعه هستند .

كاوه شیرزاد

kavehshirzad@yahoo.com

 ۹ فروردین ۱۳۸۶ 

سه شنبه ۱۲ دی ۱۳۸۵

برای آزادی بهروز جاوید تهرانی / كاوه شیرزاد

سه شنبه ۲۱ آذر ۱۳۸۵

مروری بر تلاشهای اپوزوسیون قسمت سوم

متن سخنرانی انجام نشده كاوه شیرزاد در پالتالك

درود بر میهمانان و میزبانان عزیز

من كاوه شیرزاد 28 ساله از تهران هستم سخنگوی حزب دموكرات ایران و دانشجوی عمران

از اینكه امشب در كنار شما یاران گرامی هستم بسیار خوشحال و خرسندم ، امیدواریم با مشاركت شما دوستان بتوانیم امشب یك جلسه خوب و پرباری را داشته باشیم .

دوستان خوبم قبل از آغاز سخنرانی لازم است به این نكته اشاره كنم كه انتشار دو مقاله با عنوان مروری بر تلاشهای اپوزوسیون توسط بنده و همچنین انتشار یك بیاینه از طرف حزب دموكرات ایران كه به ابتكار دوست عزیزم جناب میراخوری صادر شد علت انتخاب موضوع این جلسه و علت دعوت ما به عنوان سخنرانان این جلسه پالتاكی است . این سلسله مقالات را می توانید در سایت حزب دموكرات ایران به آدرس www.irandp.org  ببینید .

خانمها و آقایان در ادامه این سخنرانی قصد ندارم دست به تشریح مواردی تكراری و همه پسند بزنم كه چنین نشان دهد گویا همه چیز بر وفق مراد است و انقریب تلاشهای ما نیروهای اپوزوسیون به خلق دستاوردهایی عظیم منجر خواهد شد .

در این سخنرانی خبرهای خوشی را برای شما ندارم و ممكن است برای لحظاتی بسیاری از شما از دست بنده برنجید كه چرا مسائلی را مطرح می كنم كه باعث ناامیدی و دلسردی بیشتر می گردد . مع الذالك آماده ام دلخوری شما را به جان خریده تا شاید گامی در جهت توانمند تر شدن اپوزوسیون و نزدیكی مردم به آزادی و دموكراسی بردارم .

با این اوصاف اجازه می خواهم به منظور طرح مسائلی اساسی و پایه ای چند مقدمه را خدمتتان عرض نمایم :

دوستان خوبم ما نیروهای اپوزوسیون باید از جنبش هخا درسهایی را بیاموزیم ، امیدوارم از من نخواهید در ارتباط با چرایی انتخاب كلمه جنبش قبل از كلمه هخا برای شما توضیح دهم ، امیدوارم وقت خود را صرف این موضوع نكنم كه صرف آموختن چیزهایی از جنبش هخا ، نشانه تائید بی كم و كاست من از جنبش هخا نخواهد بود ، امیدوارم به حاشیه نرویم .

واقعیت اینست كه به غیر از رسانه های ماهواره ای كه صاحبان آن به عقیده من در غالب مخالفان جمهوری اسلامی و نه اپوزوسیون سیاسی جای می گیرند تا كنون هیچ یك از گروهها و شخصیتهای سیاسی اپوزوسیون نفوذ رسانه ای را كه شخص هخا بر روی مردم ایران بدست آورده بود را بدست نیاورده است ، امیدوارم نگویید ایشان با دروغ و نیرنگ این كار كرده اند كه در اینصورت ما با واقعیت و راستی كه حرف بسیاری از مردم ایران است نمی توانیم چنین كاری را انجام دهیم . امیدوارم به قدرت دروغ و ریا در مقابل واقعیت و راستی صحه نگذارید ، بحث اینست كه ما در ارتباط با مردم ایران در كدام سطح قرار داریم و سهم ما از رسانه ها تا چه حدی است ؟ بحث اینست كه ما چقدر توانسته ایم با مردم داخل ایران در ارتباط باشیم ؟

علارقم اینكه می توان بسیاری از مردم درون مرز را از طرفداران سكولاریسم و نیروهای اپوزوسیون نام برد و علارقم اینكه در خارج از كشور بیشترین نیروها اختصاص به اپوزوسیون دارد اما هم اكنون بسیاری از دولتها و ملتها ، رفرمیستها یا اصلاح طلبان را به عنوان نیروهای اپوزوسیون و مخالف جمهوری اسلامی می شناسند و این زندانیان سیاسی اصلاح طلب هستند كه برای آنان از طرف مراجع بین المللی  اعلامیه صادر می شود و حمایت می گردند و این شخصیتهای آنان هستند كه در مجامع مختلف مطرح می گردند ، متاسفانه سكولارها و نیروهای سوم خارج از حاكمیت در میان مجامع بین المللی ، دولتها و ملتها سهم اندكی دارند .

به جرات می توانم بگوییم كه نشست برلین و پاریس و مجمع پیوند دموكراسی خواهان تا به امروز هیچكدام ، بیشتر از سی ساعت با اندك رسانه های موجود در ارتباط نبودند ، هنوز هم بسیاری از دولتها و ملتها نشست لندن و برلین را نمی شناسند و مردم نیز با این حركتها آشنا نیستند ، نه خبری از توزیع شبنامه و اعلامیه در ایران است و نه كوچكترین تحرك خاص دیگری ، چرا وضع ما اینچنین است ؟

دوستان ما به كار رسانه ای و تبلیغی اهمیت نمی دهیم و بسیار سنتی و پیش پا افتاده عمل می كنیم تا آنجا كه هر فرد لمپن و شارلاتانی مانند هخا و . . . و گروهای شعبون بی مخ بوسیله رسانه ها در مقاطع حساس ابتكار عمل را بدست گرفته و ضربات سختی را بر پیكره اپوزوسیون وارد می كنند . متاسفانه بسیاری از مردم نیز آنان را به عنوان گروهای اپوزوسیون ایران می شناسند و این هزینه سنگینی است كه بر روی دوش گروههای اپوزوسیون ایران سنگینی می كند ، براستی چرا آنها باید مجال این كار را بیابند ؟

خانمها و آقایان باید در روشهای سنتی خود تجدید نظر كنیم و روشهای خود را متحول سازیم و گرنه جا خواهیم ماند و حذف خواهیم شد .

اما اجازه می خواهم مقدمه بعدی خودم را با سخنی از توكویل آغاز كنم ، توكویل در نفی تفكرات ایدولوژیك چنین می گوید : ایدولوژیستها كه كارشان ترسیم باغ سرسبزی برای مردم در آینده است و به امید رساندن مردم " به آن باغ سر سبز " هر بلایی را سر آنان در می آورند مانند مردان ادبیات رفتار می كنند ( شاعران و ادیبان ) ؛ آنها به بیان زیبایی ها و تفكرات فریبنده می پردازند ، اما مردان سیاست با واقعیتها و آنچیزهایی كه واقعا وجود دارد سروكار دارند ، افراد سیاسی باید با وضعیت موجود پله پله كارها را به جلو ببرند و مشكلات را یكی پس از دیگری از سر راه بردارند اما مردان ادبیات در دنیای خیالی و ایده الی سیر می كنند و تنها به ترسیم باغ سر سبز اكتفا می كنند .

دوستان وقتی شنیدم تعدادی از اعضای هیات هماهنگی نشست لندن خواهان شركت اعضای گروهها و احزاب بصورت شخصی و نه حزبی و گروهی هستند پی به ضعف عمده ای در بینش نیروهای سیاسی بردم كه حكایت كننده واقعیات تلخی است . 

خانمها و آقایان من در یك حزب سیاسی به فن دیپلماسی و رایزنی آشنا شده ام و به پیچیدگی كارهای سیاسی خصوصا در چنین برهه ای آشنا شده ام ، در حزب مدام تفكرات و عملكردهای من نقد می شود و مجال كج اندیشی را ندارم ، در حرب آموخته ام چگونه هدفی را دنبال كنم و آن را با كمترین هزینه به نتیجه بهتری برسانم ؛ من تا زمانی كه در حزب نبودم از واقعیتها دور بودم و درك درستی از فعالیتهای سیاسی نداشتم . مطمئنم اگر افرادی چون من قبل از فعالیت در حزب یا گروهی می خواستند یك كار گروهی را به سرانجام برسانند نه تنها جمع آنها یك روز هم دوام نمی آورد بلكه در صورت دوام نیز هیچ كارآمدی خاصی نداشت و جمع آنها در برخورد با اولین موضوع آچمز یا متوقف می شد .

دوستان عزیز ایرادا ما اینست كه كار گروهی انجام ندادیم ، به پیچ و خم های كارهای سیاسی آشنا نیستیم و ادبیات گونه به سیاست می نگریم و همواره نیز شكست می خوریم ، كار جمعی یعنی مشاركت ، یعنی مسئولیت پذیری ، یعنی مدارا و تساهل ، یعنی قبول داشتن نقش خود در جمع ، یعنی كوتاه آمدن از ایده های شخصی به نفع ارداه ی جمعی ، یعنی كسان دیگری هم هستند كه ایران را می خواهند با سلیقه خود بسازند ، یعنی این فقط من و شما و حزب ما و گروه شما نیست كه می خواهد ایران را به بهشتی برین تبدیل كند ، باید بپذیریم كه نمی توانیم به همه ایده ها ، انتظارات و نقشه های خود درباره ایران دست پیدا كنیم . باید بپذیریم كه با نگاه ادبیات گونه و بدون تسلط به كارهای گروهی نمی توانیم كارهای سیاسی یا اتحادهای سیاسی را پیش ببریم . باید در رفتارمان تجدید نظر كنیم و به توانایی خود در كارهای جمعی بیافزاییم تا فعالیتهایمان پاسخگوی نیاز جامعه باشد .

خانمها و آقایان مقدمه سوم و نهایی خودم را كه از آن پلی خواهم ساخت برای طرح مسائل اساسی و پایه ای با سخنی از ریمون آرون آغاز می كنم ، ریمون آرون در جواب تفكرات كانتی ( لیبرالیسم اخلاقی ) و تفكرات ماركسیستی ، برای استقرار صلح و امنیت در جهان چنین می گوید : من با آرمان پرستی كسانی كه می پندارند رقابت میان دولتها باید از بین برود و از همین رو مبلغ صلح ابدی هستند مخالفم ، این ساده لوحی است كه فكر كنیم با كاستن از توان نظامی كشورها و یا صرفا تبلیغ صلح می توانیم از جنگ و خشونت جلوگیری نماییم ، ایشان سپس اشاره می كند كه باید اقتدار نظامی نظامها بصورت متوازن حفظ گردد تا صلح دائمی ایجاد گردد ، در واقع آرون می گوید بهم خوردن توازن قوا و خواستار كاسته شدن از قوای نظامی با ادعای صلح طلبی یا ترویج آن نه تنها نمی تواند جلوی جنگ را بگیرد بلكه احتمال وقوع جنگ را افزایش می دهد .

دوستان خوبم نگاهی به وضعیت عراق بیاندازید ، در حالی كه ترور ، تروریسم ، كشتار جمعی ، بمب گذاری ، ناامنی و . . . بسیاری از نقاط عراق را فرا گرفته ، دولتمردان عراق بدون اقتدار سیاسی نه تنها نمی توانند به این وضعیت پایان دهند بلكه وضعیت را روز به روز بدتر می كنند ، دقت كنید و زود قضاوت نكنید ، نقطه نظرات من به هیچ عنوان به معنی صدور جواز برای اعمال خشونت و كارهای غیر دموكراتیك نیست ، من به هیچ عنوان خشونت را ترویج نمی كنم ، تنها می گویم باید اقتدار داشت و استقرار دموكراسی و آزادی را با اقتدار دنبال كرد ، مبانی این اقتدار برای دولت عراق همانطور كه دوست خوبم مرتضی میراخوری اشاره كردند اجرای قوانین و مقرارات و حمایت از نظم و امنیت برای شهروندان عراق است نه اعمال خشونت و رفتارهای غیر دموكراتیك . دقت كنید اقتدار برای اجرای قوانین و مقررات و نظم و امنیت ، ما در كشوری زندگی می كنیم كه كوچكترین حركتی در نطفه خفه می شود ، هر فعالیت سیاسی با هزینه هایی سنگین روبرو می شود ، رسانه ها جملگی یا بسته اند یا سانسور شدید می شوند ، مردم زمین گیر و منفعل شده اند و كوچكترین روزنه امیدی جز از " ارتش كشورهای دیگر " برای مردم متصور نیست.

دوستان جنگ و خشونت در یك قدمی ماست ، استبداد جموری اسلامی در بدترین نوع خودش در راه است ، ظهور یك دیكتارتوری در حالیكه حركتهای دموكراتیك ما به نتیجه ای نرسد یك تهدید جدی علیه دموكراسی و آزادی است ، اگر دموكراسی خواهان به نیاز مردم پاسخ ندهند آنها " حتی بعد از جمهوری اسلامی " مطالبات خود را از دیكتاتوران خواهند خواست ، به زمان مشروطه بیاندیشید ، چرا رضا شاه با آن تفكرات پا به میدان گذاشت و مورد استقبال عموم قرار گرفت ؛ چونكه مردم از دموكراسی و آزادی جز ناامنی و بی نظمی چیز دیگری ندیدند ، در واقع این دموكراسی ناكام بود كه خالق استبداد شد ، اگر به اصلاح طلبان ناكام نیز نگاه كنید خواهید دید كه آنها چگونه خالق احمدی نژاد ها شدند ، در واقع این اقدامات خاتمی و اصلاح طلبان بود كه احمدی نژاد را بر سر كار آورد .

دوستان خوبم اگر در این مبدا تاریخی اقتدار سیاسی نداشته باشیم پیامی را به مردم رسانده ایم كه اصلاح طلبان به مردم رساند و منجر به ظهور احمدی نژاد شدند ، پیامی را به مردم رسانده ایم كه دموكراتهای دوران مشروطه به مردم رسانده اند و منجر به ظهور رضا شاه شدند . پیامی را به مردم رسانده ایم كه از مردم می خواهد مطالباتشان را از دیكتاتوران و غیر دموكراتها بخواهند .

خانمها و آقایان ، طرح اقتدار سیاسی یعنی طرح مقابله با استبداد سیاسی ، یعنی مبانی فكری و عملی كه بتواند رویكرد مردم در خو گرفتن به استبداد یا میل به حمله خارجی یا میل به استبداد برای حل مشكلات خود را به رویكرد مشاركت مدنی و امید به حركتهای سیاسی و آزادیخواهی مبدل سازد .

یاران گرامی مردم از ما مسئولیت پذیری و شجاعت می خواهند ، مردم از ما یك جمع سازماندهی شده برای عبور از جمهوری اسلامی به حكومتی دموكراتیك می خواهند ، مردم از ما دولت موقت ، مجلس موسسان و یك قدرت جایگزین می خواهند ، مردم از ما می خواهند با یك برنامه ریزی و اجرای دقیق از كلیه مخاطراتی كه برای عبور از جمهوری اسلامی به یك حكومت دموكراتیك ممكن است پیش بیاید با كمترین هزینه عبور كنیم ، در صورت تحقق چنین نیازی خواهید دید كه قدرت پوشالی جمهوری اسلامی چگونه زیر پنجه مردمان این مرز بوم خرد و نابود خواهد شد . در صورت تحقق چنین خواسته هایی خواهید دید چگونه ماشین جنگی كشورهای دیگر علیه ایران متوقف و به یاری استقرار آزادی و دموكراسی در ایران خواهد شتافت .

دوستان عزیز قصد ندارم با سخنانی تهیج آفرین و ادبیات گونه نظر مساعد شما را جلب نمایم ، واقعیت اینست كه ما در اینجا هستیم در اینجا كه می بینید ، مردم امیدی به ما ندارند و تلاشهای ما نیروهای سیاسی تا به امروز برای تشكیل ائتلافی فراگیر به نتایج مثبتی منجر نشده است . بحث اصلی اینست كه تمامی این ایده های مشترك و مورد قبول ما در همین ابتدای راه كه تشكیل یك ائتلاف فراگیر است متوقف شده ، متاسفانه بسیاری از گروهها و شخصیتها یا به نقش خود در چنین ائتلافهایی قانع نیستند ، یا به نقش و حضور دیگران راضی نیستند یا چنان مطالباتی را مطرح می سازند كه هیچ كس را یارای پرداخت آن نیست ، دیگر گروههای سیاسی نیز یا می خواهند خود مبتكر چنین ائتلافهایی شوند تا سهم خود را افزایش دهند یا عموما چنان در مسائل روزمره و ایدولوژیك غرق شده اند كه اصلا توجهی به چنین حركتهایی ندارند ، گروهی دیگر نیز دست به دامن دولتهای خارجی شده اند تا مطالباتشان را یكجا به آنها تقدیم كند . بنابراین تعداد بسیار زیادی از گروهها و شخصیتهای سیاسی مایل به حضور در چنین ائتلافهایی نیستند .

خانمها و آقایان می خواهم این را بگویم كه در حال حاضر ائتلافی كه همه در آن حضور داشته باشند و همه گروهها از آن راضی باشند حداقل در این مقطع امكان پذیر نخواهد بود ، می خواهم این را بگویم كه انتظار اینكه همه بیایند تا همه با هم یك حركت را آغاز كنیم در این مقطع غیر منطقی است ، بگذارید به این نكته نیز اشاره كنم كه صرف حضور نماینده این گروه یا آن گروه و صرف شركت این شخصیت و آن شخصیت در این ائتلافها ، كاری از پیش نمی برد ، باید گروهها و شخصیتها در این فعالیتها مسئولیت به عهده بگیرند باید در این فعالیتها مشاركت كنند و از تمامی توان خود در برای موفقیت آن استفاده كنند .

حال سوال اینست كه چرا آنها نه تنها مشاركت نمی كنند بلكه حتی در این جمعها نیز حضور پیدا نمی كنند ؛ پاسخ اینست كه چون آنها انگیزه كافی برای حضور و مشاركت ندارند ، چون طبق تجربیاتی كه دارند چشم انداز روشنی از این تلاشها نمی بینند ، همین انگیزه حضور و مشاركت در چنین فعالیتهای را بنده در مقالات گذشته مشروعیت یك طرح نامیدم و گفتم تا زمانی كه یك طرح مشروعیت كافی نداشته باشد یا انگیزه كافی ایجاد ننماید مورد اقبال و توجه دیگر گروهها و شخصیتها قرار نمی گیرد ، بنابراین بگذارید بازبینیی در سخنرانی خودم داشته باشم و این سوال را مطرح سازم كه چگونه می توانیم برای گروهها و شخصیتهای مختلف انگیزه و جذابیت بیشتری را برای مشاركت در این ائتلافها ایجاد كنیم تا در آینده یك ائتلاف فراگیر و توانا داشته باشیم .

قبل از پاسخ به این سوال لازم است به رفع این سوتفاهم بپردازم كه ممكن است چنین بنظر رسد كه بنده خواهان آغاز و ادامه یك حركت ملی به رهبری و مشاركت تعدادی خاص یا به رهبری یك فرد خاص هستم كه در اینصورت باید بگویم خیر ابدا چنین نیست .

اگر شما دو مقاله مروری بر تلاشهای اپوزوسیون بنده را خوانده باشید خواهید دید كه چنین نیست .

من در مقاله اول و خصوصا در مقاله دوم مشروعیت تدریجی را مطرح ساختم و گفتم تلاشهایی مانند نشست لندن و مجمع پیوند دمكراسی خواهان نباید به یكباره انتظار مشروعیتی آنچنانی داشته باشد ، نباید منتظر تائید و رضایت همه نیروها باشد تا كاری را آغاز كرد ، من در مقاله اشاره كردم كه حركت باید با جمع حاضر آغاز گردد و با تلاشها و كاركردهایی كه به مرور زمان بدست می آید مشروعیت خود را رفته رفته افزایش دهد تا آنجایی كه در مقطعی ما بسیاری از گروهها و شخصیتها را در این ائتلافها داشته باشیم .

این به معنی مشروعیت تدریجی است به عبارتی دیگر مشروعیت تدریجی نقطه مخالف مشروعیت آنی یا لحظه ای است ، سوال اینست كه مشروعیت تدریجی چگونه و با چه ابزارهایی ایجاد می شود و چگونه تداوم می یابد ؛ در مقاله اول مروری بر تلاشهای اپوزوسیون تا حدی به پاسخ این سوال خواهید رسید اما مشروعیت یا اعتبار یك حركت جمعی می تواند به روش مختلف انجام شود از جمله موارد زیر :

1 _ جلب مشاركت توده های مردم ( بوسیله جمع آوری امضا ، برگزاری تجمعات حمایتی و . . . )

2 _ جلب مشاركت گروههای سیاسی متنوع و مختلف خارج از كشور

3 _ جلب حمایت شخصیتها و گروهای داخل ایران

4 _‌ دسترسی به افكار عمومی در داخل ایران ( دسترسی به رسانه های جمعی )

5 _ منطقی بودن و امكان پذیر بودن طرح

6 _ كارنامه یا كاركرد مناسب داشتن طرح ( یعنی پیشرفت مناسب طرح طبق برنامه )

_ پایه اصلی كسب اعتبار جنبش ملی رفراندم از جمع آوری امضا ( قسمت اول ) ، داخلی بودن طرح ( از داخل ایران صادر شدن ) و جلب حمایت بسیاری از نیروهای خارج كشور پدید آمد .

_ پایه اصلی كسب اعتبار نشست لندن از حضور چهره های و گروههای مختلف فراهم شد . 

_ پایه اصلی جنبش ایران فردا از پاسخگویی طرح آنان به بعضی از شبهات و مجهولات و همچنین دسترسی آنان به افكار عمومی " بوسیله رسانه ی تصویری " بوجود آمد . 

دقت كنید اصلا بحث سنجش و مقایسه این حركتها وجود ندارد ، سوال اینست كه چرا این پایه های كسب اعتبار در طول زمان رفته رفته كم رنگ شد و از اعتبار این حركتها كاست . من در مقالاتم اشاره كردم كه هر حركت مثبت و مفید و دستیابی به هر یك از پایه های مشروعیت یك طرح می تواند طرح را تا فاصله ای محدودی به جلو برد اما هیچكدام از این پایه ها و مبانی به تنهایی نمی تواند طرح را تا آنجایی كه لازم است جلو برد ، درست مانند سوخت ماشینی كه تا یك فاصله ای ماشین را به جلو می برد و بعد از اتمام آن باز نیاز به سوخت جدیدی برای ادامه حركت وجود دارد ، بنابراین سوال اینست كه اولا چگونه باید مشروعیت اولیه یك طرح ایجاد گردد و ثانیا چگونه در طول زمان این مشروعیت افزایش یا حداقل حفظ گردد تا جایی كه طرح به نتیجه لازم دست یافته و توانایی لازم برای استقرار یك حكومت دموكراتیك و مردمی بجای جمهوری اسلامی ایجاد گردد .

اجازه بدید یكبار دیگر به توضیح مشروعیت و اعتبار یك طرح بپردازم ، مشروعیت یا اعتبار یك طرح یعنی همان چیزی كه باعث حمایت مردم و گروهها و شخصیتهای سیاسی از یك طرح می شود ، مشروعیت تدریجی یعنی جلب این حمایتها و مشاركتها بصورت تدریجی و بصورت گام به گام ، با این توضیح همانطور كه در دو مقاله پیشینم ذكر كردم بیشترین اعتبار یك طرح از پیشرفت و كاركرد مناسب داشتن آن در طول زمان بوجود می آید ،  یعنی پیشرفت در امور بیشترین تاثیر را در افزایش مشروعیت دارد ، بنابراین سوال چنین مطرح می شود كه ما چگونه می توانیم كاركردهای مثبت و مناسبی را در طول زمان داشته باشیم ؟

اینكه ما چگونه می توانیم در طول زمان كاركردهای مثبت و مناسبی را داشته باشیم تنها در چند كلمه خلاصه می شود و آن پی گیری اهداف متوسط و كوچك یكی پس از دیگری است ، یعنی ما باید با دستیابی به اهدافی نه چندان بزرگ ، رفته رفته اعتبار و مشروعیت (‌ یا لیاقت ) خودمان را افزایش دهیم ، یكی از اهداف متوسط می تواند مسئله حمایت از زندانیان سیاسی باشد ، حمایت از زندانیان سیاسی یعنی پایین آوردن هزینه فعالیت سیاسی در ایران ، یعنی اگر یك فعال سیاسی به زندان بیافتد ، تنها نخواهد ماند و تحت حمایت های مختلف قرار می گیرد ، اگر مجمع پیوند دمكراسی خواهان یا نشت لندن بتواند بهبودی در وضعیت زندانیان سیاسی ایجاد نماید می تواند اعتبار خوبی كسب كند ، اگر آنها بتوانند جمهوری اسلامی ایران را در مورد زندانیان سیاسی  وادار به عقب نشینی كنند این یعنی یك اعتبار پر ارزش ، یعنی می توان به مجمع یا نشست به عنوان یك جمع پر قدرت اعتماد كرد و با آن كار كرد ، این یك نمونه از اهداف متوسط است .

اهداف متوسط می تواند انرژی لازم را برای دستیابی به اهداف اصلی یعنی استقرار یك حكومت دموكراتیك و آزاد بجای حكومت فعلی فراهم كنند ، اجازه می خواهم با چند مثال به شما توضیح دهم كه در طول زمان ، یك طرح چگونه می تواند همیشه و همواره ابتكار عمل را بدست گرفته و همچنان تا پیروزی نهایی آن را در دست داشته باشند .

فرض من برای این مثال مجمع پیوند دمكراسی خواهان است كه نشان دهم چگونه می تواند در طول زمان به جایگاه مناسبی دست یافته تا اهداف مورد نظر را پیگیری نماید ، با این فرض مجمع پیوند دموكراسی خواهان می تواند با هدف جلب حمایت های بین المللی رایزنی خود را با نمایندگان پارلمانها و سیاست مداران كشورها مختلف آغاز نماید و این روند را در طول زمان بصورت پیوسته ادامه دهد ، در هیمن حال تلاش خود را برای به مرحله نهایی رساندن میثاق دموكراسی خواهان به انجام برساند ، در فرصتی مناسب طرح حمایت از زندانیان سیاسی را طرح و به بهترین نحو ممكن پیگیری نماید ، همزمان به نگرانیهای مردم در ارتباط با مراحل گذار به حكومت آینده پاسخ گفته و اعتماد عمومی را به شدنی بودن این حركتها افزایش دهد .

در دیگر جبهه یك حساب مشترك باز نماید و جذب كمكهای مالی را برای پیشبرد طرح و كمك به نیروهای داخل ادامه دهد این كمك می تواند صرف راه اندازی یك رسانه پر قدرت یا كمك به خانواده های زندانیان سیاسی و دیگر اقشار جامعه گردد ، مجمع می تواند با انتخاب یك سخنگو رفته رفته خود را به مردم ایران و جهان معرفی نماید و دسترسی به افكار عمومی را بوسیله رسانه های گروهی تسهیل سازد . عضو گیری و تشكیل كمیته های مختلف می تواند از دیگر تلاشهای مجمع پیوند باشد ، اینها تنها گوشه هایی از حركتهایی است كه مجمع پیوند دموكراسی خواهان می تواند انجام دهد  ، در این حركتها استراتژیستها باید مدام حركتها را بازبینی و بازنگری كنند و نیروهای دیگر متعهد به اجرای آنها شوند تا جایی كه مجمع پیوند با دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده اعتماد عمومی را برای در دست گرفتن ابتكار عمل بدست آورند ، چنانچه می بینید همه اینها شدنی است و قابل پیگیری منتهی افرادی می خواهد كه توانا و عملگرا باشند و منتظر مشروعیت آسمانی یا لحظه ای نباشند كه ملت گوش به فرمان آنها آماده جانفشانی باشد . باید از خودمان لیاقت نشان دهیم تا مردم و گروهای سیاسی به ما اعتماد كنند.

بگذارید از زاویه ایی دیگر بیآغازیم روشی كه بنده می گویم اینست كه یك طرح نباید بر مبنی یك یا چند  پایه مشروعیت استوار باشد بنابراین نقطه نظرات خودم را تعمیم می دهم و می گویم روش كسب مشروعیت علاوه بر تدریجی بودن باید بصورت مولتی روش یا آمیخته باشد ، یعنی روش كسب مشروعیت نباید بر یك پایه خاص وابسته باشد و همزمان از روشهای متعددی برای افزایش مشروعیت استفاده گردد ، بر این مبنی است كه می توان همزمان با بهره مندی از چند روش خاص مشروعیت را به حد قابل قبولی رساند.

خانمها و آقایان اجازه می خواهم به عنوان آخرین مطلب خدمتتان عرض كنم كه به نظر من هیچگاه اپوزوسیون ایران چنین توانا و آمده جهش نبوده است ، شكی نیست كه مشكلات بسیاری در سر راه است اما این مشكلات تماما قابل حل است و من امید زیادی دارم كه اپوزوسیون ایران ، بزودی سر منشاء بسیاری از تحولات مثبت در ایران شود بشرطی كه همگی ما بخواهیم و به قدرت و نیرویی كه داریم باور و ایمان داشته باشیم .

نوشته شده توسط کاوه شیرزاد ساعت 04:08 ق.ظ موضوع مطلب : سخنرانیها و مصاحبه ها ,

ویرایش شده در یکشنبه 14 مرداد 1386 و ساعت 04:08 ق.ظ

لینك ثابت | نظرات ()